Onomatopeeën
Een onomatopee of klanknabootsing is een stijlfiguur waarbij in een of meerdere woorden een geluid wordt nagedaan. De term ‘onomatopee’ zelf is afkomstig van het Oud-Griekse ονομα (naam) + ποιεω (ik maak).
Zo kan iemand het geluid van een brullende leeuw of een piepende muis nadoen. Brullen, donderen, druppelen, fluisteren, gakken, gillen, klateren, knallen, knerpen, knetteren, knisteren, kwaken, kwekken, murmelen, piepen, plonzen, ritselen, rommelen, sissen, slurpen, spatten, tikken, tjilpen, zoemen en zompig zijn voorbeelden van dit soort onomatopeeën.
Ook in andere talen komen onomatopeeën voor. Zo is piepen in het Latijn pipere en in het Engels to beep. Een voorbeeld uit het Turks is cırt cırt voor klittenband. Een opmerkelijk voorbeeld uit India is de tablataal, met voor elke slagwerkklank een eigen lettergreep.
Een koekoek heet zo omdat hij dat geluid maakt, evenals de tjiftjaf, de kievit, de oehoe en de grutto.
Ouders die hun kinderen leren spreken maken vaak gebruik van onomatopeeën voordat ze de echte woorden leren. Een toetoet is een auto, een waf of woef is een hond, een mauw is een poes.
Literatuur
In de literatuur worden onomatopeeën ook toegepast:
bron: Wikipedia
Maar het doet mij eigenlijk vooral denken aan de klanknabootsingen in strips:
:
Gerelateerde artikelen:
- No related posts