Interview met God Forbid
Zoals u wellicht weet, schrijf ik artikelen en recensies voor muziekblad Rock Tribune. Het volgende interview is afkomstig uit de editie van december 2005. Om het voor mezelf interessant te houden, besloot ik om nu eens niet de standaardvragen van stal te halen over de nieuwe plaat en de muzikale invloeden. Dit resulteerde in een zeer onderhoudend gesprek met de twee bandleden van God Forbid.
GOD FORBID
OVER RELIGIE EN VERBODEN VRUCHTEN
In de meeste interviews met artiesten valt te lezen hoe hun nieuwe album tot stand is gekomen en wat ze de afgelopen tijd zoal hebben uitgespookt. Persoonlijk kan ik me goed voorstellen dat je als band daarvan op een gegeven moment genoeg hebt. Gelukkig dachten gitarist Doc Coyle en drummer Corey Pierce van God Forbid daar precies zo over. Met hen praat ik daarom over de twee elementen waaruit hun bandnaam bestaat: religie en verboden vruchten.
AMERIKA = RELIGIE
De naam God Forbid is niet direct gekozen met een achterliggende gedachte, zo vertelt Corey: “Ik kan me niet herinneren dat we er een specifiek doel mee hadden, maar het klonk gewoon goed.� Doc: “Op dat moment waren we nog aan het zoeken naar de muzikale richting van de band en aangezien we destijds vooral gericht waren op death metal vonden we God Forbid wel een extreme naam die hierbij paste. Het is niet bedoeld als antichristelijk of iets dergelijks, maar het klonk nu eenmaal lekker. Zelf heb ik helemaal niets met religie. Niet dat ik iets tegen spiritualiteit heb, maar ik heb wel een hekel aan georganiseerde religie. Daar komt alleen maar narigheid van zoals onwetendheid, haat, oorlog en machtsmisbruik.�
Corey is het met zijn bandmaat eens: “Ik heb eigenhandig meegemaakt hoe religieuze mensen zichzelf verheven voelen boven de rest van het volk, terwijl ze maar één dag in de week gelovig zijn. Op zondag gaan ze naar de kerk om de Heer te prijzen en op maandag doen ze weer alles wat hun religie verbiedt. Dat vind ik enorm hypocriet.� Volgens Doc is er wel een verschil tussen de beleving van religie in Europa en in de Verenigde Staten: “In Amerika is het zo onlosmakelijk verbonden met de cultuur dat zelfs de president niet ophoudt met praten over christelijke zaken. De zuidelijke staten zijn nog steeds ontzettend conservatief wat geloof betreft en dat is echt ziekelijk. Ze volgen hun leiders blindelings zonder zelf na te denken. Zelfs in de muziekindustrie wordt tegenwoordig het geloof meer dan ooit verkondigd, want er is een hele stroming met religieuze artiesten. Aan religie valt veel geld te verdienen, dus iedereen pikt er een graantje van mee.� Corey vult aan: “Dat is al jarenlang aan de gang. Het begon in de jaren zeventig met die televisiedominees en rondreizende exorcisten.�
Doc: “In Europa houdt iedereen zijn geloof veel meer voor zichzelf. De commercie die er in Amerika omheen hangt is hier nergens te bekennen. Maar goed, als je bedenkt dat de Verenigde Staten zijn ontstaan doordat religieuze Europeanen een eigen land wilden hebben waar ze hun geloof vrij konden uitoefenen, dan is het niet verwonderlijk dat het land zo grootschalig op christelijke leest geschoeid is. Je kunt religie niet los zien van Amerika.� En dat hoeft ook helemaal niet, aldus Corey: “Hoezeer je ook vindt dat die mensen er slecht aan doen om op deze manier te leven, je kunt ze nooit dwingen om hun geloof te veranderen, want dan ga je tegen de vrijheid van meningsuiting in.�
Doc: “Het ligt er ook maar net aan hoe je bent opgegroeid. Als je hele familie continu bezig is met het geloof dan heb je geen keus. Dat is jouw realiteit. Stel dat je op tweejarige leeftijd schipbreuk zou lijden en je zou opgroeien op een eiland met mensen die niets weten over Jezus of de koran. Dan zou je een eigen religie beginnen en de zonnegod aanbidden of zoiets. Hoe kan al die religieuze propaganda dan waar zijn als er mensen zijn die er nog nooit van gehoord hebben? Het zou wel mooi zijn trouwens als iedereen op zo’n religieloze manier zou opgroeien, want dan zou men veel onafhankelijker nadenken. Dan zou het echter wel een stuk moeilijker zijn om antwoord te krijgen op levensvragen, want het hele christelijke systeem is opgezet om een makkelijk antwoord te geven op vragen waar men zich anders geen raad mee wist.�
Corey: “Mensen willen nu eenmaal graag een verklaring horen voor alles. Het geloof is het antwoord op de vraag waarom we doodgaan, zodat het lijkt alsof het helemaal niet erg is dat we doodgaan. Alsof we een keuze hebben! Voor sommige mensen is het moeilijk om te accepteren dat ze geen andere keuze hebben dan dood te gaan en voor hen is het geloof een houvast.�
REACTIES UIT RELIGIEUZE HOEK
Met een naam als God Forbid kan het natuurlijk niet uitblijven dat er commentaar komt vanuit het religieuze kamp. Doc vertelt: “Bij ons in New Jersey heb je het radiostation WSOU, het station van Seton Hall University. Dat is een katholieke school met de best beluisterde heavy radiozender van het land, dus het is erg belangrijk om als metalband op hun station gedraaid te worden. Voor ons is dat al vanaf het begin bijna onmogelijk geweest, want ze wilden onze bandnaam niet eens uitspreken! Ze noemen ons G Forbid en boycotten ons omdat we de naam van hun god gebruiken.�
Corey vult aan: “Dat is niet alleen het geval bij dat station, want er wordt wel vaker tegengas geboden. Al vanaf het begin is het voor ons steeds de vraag hoe we liggen in de religieuze hoek, want soms gaat het heel goed en even later willen ze weer niets van ons weten. Op die manier blijven we wel scherp.�
Doc denkt dat er een reden voor is dat christenen metal als duivelse muziek zien, ook al is er niet altijd direct een satanistische boodschap in te vinden: “Metalbands zetten vraagtekens bij het huidige systeem, of het nu gaat om georganiseerde religie of de overheid. Rock is altijd al rebellie geweest tegen de machthebbers en in Amerika is religie aan de macht. Ze willen dat je als een mak lammetje achter ze aan loopt en alles voor lief neemt wat ze zeggen, maar muzikanten en kunstenaars in het algemeen denken onafhankelijk.�
Corey: “Natuurlijk is er muziek die gemaakt wordt met het doel om tegen het christelijke geloof aan te trappen, maar dat is juist de insteek van die bands. Ze willen graag rebelleren tegen het bestaande systeem. Maar ik denk niet dat je een hele muziekstroming kunt afschrijven omdat sommige bands dit doen. Dat is net zoiets als zeggen dat iedere rockband precies dezelfde politieke standpunten heeft als Rage Against The Machine.�
Doc: “Tegenwoordig zijn er zelfs hardcorebands en death metalbands die extremere muziek maken dan wij doen en toch een religieuze inslag hebben. Binnenkort komen er zeker ook christelijke drugsdealers en christelijke prostituees! Bovendien vind ik het erg eenzijdig om als artiest al je teksten over hetzelfde onderwerp te schrijven. Er is toch veel meer om over te schrijven! Hetzelfde geldt trouwens voor bands die alleen maar nummers schrijven over het aanbidden van de duivel, dat is net zo belachelijk.�
DR. PHIL EN DRUGS
Nu we het over religie hebben gehad, zijn de verboden vruchten aan de beurt. En die zijn wel aan God Forbid besteed, aldus Doc: “Wij zijn absoluut een band die kan feesten. Niet dat het altijd even slim is om veel te zuipen op tour, want de volgende dag voel je het des te harder, maar toch. Het leven op tour is gewoon een roes waarin je blijft zitten tot je weer thuis bent. Het moeilijkste is daarom ook om weer een normaal ritme te vinden zodra je weer terug bent. Misschien zou elke band zijn eigen Dr. Phil moeten inhuren om de leden weer met beide benen op de grond te krijgen, haha!�
Wat betreft het roken van wiet is Corey erg blij om Nederland aan te doen: “Ik ben een fervent bezoeker van de coffeeshops. Iedereen is er relaxed en doet aardig tegen je. Je neemt een kopje koffie en ondertussen kun je op de menukaart uitzoeken wat je wilt bestellen. Alles mag zolang je maar niet de eikel gaat uithangen in die tent. Daar hou ik van.�
Doc vindt dat het Nederlandse gedoogsysteem voor andere landen een voorbeeld is: “Hopelijk snappen andere bestuurders hierdoor ook dat het roken van hasj helemaal geen big deal hoeft te zijn als je er maar normaal mee kunt omgaan. Maar in de Verenigde Staten zal het nooit gelegaliseerd worden, want dan had de helft van de agenten niets meer te doen en zouden de verkeersboetes als gevolg daarvan oplopen tot 600 dollar. Drugs is ook handel voor de politie.�
Corey: “De overheid krijgt sowieso zijn geld wel. Als er geen belasting wordt betaald over de illegaal ingevoerde drugs dan zorgt de politie wel dat er genoeg burgers worden opgepakt voor het bezit ervan. Zo komt het geld toch binnen. En soms verdienen ze dubbel door kilo’s drugs in beslag te nemen, de schuldigen zwaar te beboeten en daarna het spul weer voor straatwaarde te verkopen. Onlangs las ik een serie artikelen over de Amerikaanse overheid waarin terecht gezegd werd dat de politie alleen maar op zoek gaat naar hennepkwekerijen en nooit naar laboratoria voor crack of cocaïne. Waarom zoeken ze niet naar de harddrugs en wel naar hasj? Omdat ze aan de andere drugs zelf ook verdienen, dus laten ze die kanalen met rust.�
Doc: “Hetzelfde geldt voor de manier waarop de politie surveilleert. Als ik door mijn straat rijd, zie ik vier politieauto’s staan te wachten tot ze iemand kunnen aanhouden, terwijl er in San Francisco ongeveer vijftig daklozen per vierkante meter rondhangen met zakken vol drugs en wapens. In de gebieden waar criminaliteit hoogtij viert, vindt je geen enkele agent, maar in de buitenwijken wemelt het ervan. Zo blijkt maar weer dat de overheid eigenlijk helemaal niets geeft om het welzijn van de stad, want anders deden ze er wel iets aan. Ze willen het systeem graag in stand houden.�
:
January 25th, 2006 at 17:32:48
Test