Interview met No Turning Back
Ik weet dat onderstaande scan niet leesbaar is, dus vandaar dat ik het hele interview er maar bij heb geplaatst. Dit interview met de Brabantse hardcoreband No Turning Back schreef ik voor in de oktobereditie van Rock Tribune.
NO TURNING BACK
STEVIG AAN DE EUROPESE HARDCORETOP
Na negen jaar hard werken is de Brabantse hardcoreband No Turning Back niet meer weg te denken aan de top van de Europese scene. De nieuwe plaat “Holding On� zal die positie alleen nog maar verstevigen, want dat is verreweg de beste release van de band tot nu toe. Niet voor niets wordt het album op vijf (!) continenten uitgebracht en gaat No Turning Back de hele wereld over om zichzelf te presenteren aan hardcorekids van alle rassen en taalgebieden. Zanger Martijn van den Heuvel praat met Rock Tribune over “Holding On� en de weg die ernaartoe leidde.
WERKEN OF MUZIEK MAKEN
Onlangs heeft Martijn zijn baan opgezegd en nu besteedt hij al zijn tijd aan No Turning Back, iets wat je niet vaak ziet bij een Europese hardcoreband. “Ik betwijfel of ik zou kunnen leven van de band,� zegt Martijn, “Maar we gaan het gewoon proberen. Naar mijn weten is er maar één hardcoreband in Nederland die ook voltijd met muziek bezig is en dat is Born From Pain. Natuurlijk zitten zij in een andere klasse en ook meer in de metalhoek waar veel meer geld wordt gevraagd voor optredens. Ach, wij zijn snel tevreden en als ik met mijn bandje zo naar Brazilië en Japan kan dan vind ik het goed. Ik heb geen gezin om te onderhouden. Op een gegeven moment ontkom je er niet aan en moet je kiezen tussen werken en muziek maken. Je wilt door blijven groeien en om dat te kunnen doen moet je de stap nemen om er helemaal voor te gaan.�
EVOLUTIE
Op geen enkele release van No Turning Back hoor je dezelfde stijl als op de vorige. Zo bestaat het debuut “The Beautiful Lies� uit zware beatdown hardcore, terwijl later op “Revenge Is A Right� en “Damage Done� de New York stijl overheerst en op “Rise From The Ashes� old school hardcore de boventoon voert. Martijn legt uit hoe deze evolutie in zijn werk is gegaan: “Toen wij begonnen waren we mannetjes van 15, 16, 17 jaar die graag op een podium wilden staan. We konden geen noot spelen, maar begonnen toch maar eens aan wat covers van Sick Of It All, Madball, Agnostic Front, Warzone, Alone In A Crowd… Onze eerste eigen nummers klonken als echte old school hardcore. Later kregen we wat nieuwe invloeden van bijvoorbeeld Bulldoze en Earthmover. Dat vonden we zo vet dat we ook zo’n sound wilden hebben. Op onze eerste mini hoor je dat erg goed. Toen we die nummers live gingen spelen, merkten we dat de publieksreactie niet was zoals wij die van vroeger kenden: een hele zaal die gek wordt, sing-alongs en overal stagedives. In plaats daarvan ontstond er steeds een grote kring voor het podium waarin iedereen om de beurt aan het moshen was. Dat voelde vreemd aan, dus vandaar dat we onze stijl toen meer naar de New York hardcore hebben gebracht op “Revenge Is A Right� en “Damage Done�. Toen hebben we de echte No Turning Back sound gevonden: old school hardcore met vette breaks. Na die platen hebben we ontzettend veel getoerd en ging het ineens hard met de band. Daardoor hebben we toen na zeven jaar afscheid moeten nemen van een aantal bandleden. Zij konden het niet meer combineren met hun toekomstplannen en dan sta je voor een keuze. Ga je stoppen of ga je door? Mijn droom is nog steeds om met deze band zo ver mogelijk te komen, dus eigenlijk was het niet moeilijk om door te gaan. Zelfs niet na de wisselingen die daarna nog kwamen.�
DOORBREKEN IN AMERIKA
De titel “Holding On� is niet zo vreemd te verklaren als je weet dat er meer dan eens een punt was waarop Martijn heeft moeten beslissen of hij doorzette of niet: “Vanaf onze eerste release hebben de titels altijd een soort verhaal verteld. “Holding On� was het logische vervolg op “Rise From The Ashes�. We gaan verder! Sterker dan ooit zelfs. We hebben nu een supergoede samenwerking met vijf labels wereldwijd en die verrichten uitstekend werk voor ons.� Volgens Martijn is het tegenwoordig makkelijker geworden voor Europese hardcorebands om door te breken in Amerika en de rest van de wereld: “Bands als Justice, Dead Stop en Rise And Fall hebben dat mogelijk gemaakt. Vooral Justice heeft veel deuren geopend door slechts met een demo op zak naar Amerika te gaan. Het is als Europese band bijna niet te doen om daar een voet aan de grond te krijgen. Ze zijn daar nu eenmaal verwend wat het aanbod aan bands betreft. Daar komt nog bij dat het erg moeilijk is om een tour op te zetten in Amerika, daar moet je wel geluk mee hebben. Om die reden is het juist zo cool dat we zoveel goede reacties hebben gehad tijdens onze eerste Amerikaanse tour. Er waren zelfs mensen die ons achterna reisden om meerdere optredens mee te pikken! Dat is helemaal bizar als je bedenkt dat wij altijd een kopie zullen zijn van wat daar ooit al is geweest. Dat gevoel zullen ze in Amerika altijd houden, al wordt het nu minder. Kijk, als een Europese band in Europa net zo groot wordt als Madball of Sick Of It All, dan zal het in Amerika ook wel lukken, maar dan moet je wel continu blijven toeren. Als je niet aan de lopende band speelt, zijn ze je binnen drie maanden weer compleet vergeten. Er zijn genoeg bands die jouw plaats kunnen innemen. Daarom heb je ook al die trends en hypes binnen hardcore. Bands worden snel populair omdat ze overal spelen. Maar het zal niet veel bands lukken om echt tot wereldformaat uit te groeien.� Tegenover de scepsis die Amerikaanse hardcorefans vaak hebben, staat de goede verhalen die Martijn heeft gehoord over Japan: “Dat schijnt echt een heel andere wereld te zijn. Ze zijn daar zo blij als er een band vanuit Amerika of Europa komt. Dan zijn ze zo enthousiast dat ze helemaal los gaan. Je hebt er alleen maar chaos. Hetzelfde geldt voor Zuid-Amerika, als ik de verhalen van Terror mag geloven. Ze hebben geen cent, maar ze vinden het prachtig allemaal. We gaan voor Zuid-Amerika speciale merchandise laten maken die veel goedkoper is dan hier. Een CD kost daar 5 euro en een shirt 4 euro, dus daar word je niet rijk van. Maar daar gaat het ons ook niet om. In plaats daarvan zien wij liever dat er bij een volgende tour tweemaal zoveel mensen staan mee te zingen met onze nummers.�
HARDCORE VOOR IEDEREEN
Wederom is de stijl die je hoort op het nieuwe album van No Turning Back anders dan voorheen. Martijn ziet het als een mengsel van alle voorgaande releases: “Bij het schrijven van “Holding On� hebben we al onze releases eens goed onder de loep genomen. Na onze grote muzikale verandering kregen we heel veel fans van old school hardcore erbij. Daardoor was ons publiek niet meer zo gemixt als we graag zouden willen. Onze oude fans hadden we van onszelf vervreemd. Daarom hebben we nu de mosh en de agressie van onze oude releases vermengd met de nieuwe weg die we in zijn geslagen met “Rise From The Ashes�. Vandaar dat de nieuwe plaat meer groove bevat en meer richting New York hardcore gaat. Ons doel was om te zorgen dat iedereen van onze muziek kan genieten en dat hebben we volgens mij bereikt met “Holding On�. Qua teksten is er weinig veranderd sinds het begin, want ik heb de nummers altijd al als uitlaatklep gebruikt. No Turning Back is voor mij een manier om dingen van mij af te schrijven die ik zie in mijzelf, in de scene, in de wereld. Die persoonlijke inslag is ook de reden dat mijn teksten veel mensen aanspreken. Het zijn allemaal herkenbare problemen. Ik krijg veel goede reacties erop en dat doet me echt heel veel. Een nummer als “Never Give Up� heeft zoveel losgemaakt en mensen door een moeilijke periode geholpen. Dat vind ik heel bijzonder.�
NTB FAMILY
Ook bijzonder is het feit dat No Turning Back al vanaf het begin heeft bestaan uit meer leden dan alleen de vijf mensen op het podium. Martijn denkt dat dit heel belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van de band: “Eigenlijk bestaat No Turning Back uit tien mensen. Dan heb ik het over Théon, onze vaste merchman, mijn broer Sjak die altijd meegaat, Emile van State Of Mind, Rob van Abusive Action en Saki van Shattered/Your Mistake. Dat clubje steunt ons al vanaf het begin. Het is fijn om terug te kunnen vallen op zulke mensen, die je volledig kunt vertrouwen en van wie je weet dat ze dingen voor je regelen tijdens optredens en tours. We noemen ze niet voor niets de NTB Family, samen met de oud-leden, die er eigenlijk ook nog steeds bijhoren.�
WHAT’S WAITING AHEAD?
Afsluiter van “Holding On� is het nummer “What’s Waiting Ahead?�. Ook voor Martijn blijft dat een vraag, want je weet nooit wat de toekomst brengt: “Al vanaf het moment dat de eerste bezettingswisselingen plaatsvonden, is er onzekerheid. We hebben nu een vast groepje bij elkaar en veel plannen die we absoluut gaan uitvoeren. Het schip zal doorvaren tot het einde, maar niemand weet wanneer of waar dat is. Om even aan te geven hoe vreemd het kan lopen: begin 2006 was No Turning Back zo goed als uit elkaar. En inmiddels zijn we doorgegaan en ziet de toekomst er beter uit dan ooit. Na negen jaar begint het nu pas echt.�
:
