Ik houd niet van sponsored magazines
Het doet altijd zo nep aan, vind ik. Zo’n magazine waarvan je gewoon weet dat de geïnterviewden hem zelf gefinancierd hebben. Maar goed, ik schrijf die artikelen wel hoor! 
Voor Living Inspirations heb ik een aantal artikelen geschreven, onder andere over Deelstra & Deelstra.
Uw huis mag weer gezien worden
Het Enschedese bedrijf Deelstra & Deelstra is gespecialiseerd in het kwalitatief verbeteren van uw dak en gevel. U ziet het verschil duidelijk als u de fotoâ??s op deze paginaâ??s bekijkt.Het unieke Toproof-concept
Toproof is de gedeponeerde merknaam voor het specifieke concept van Deelstra & Deelstra. Hierbij hoort het intensief reinigen, behandelen met mos- en algendoder en het coaten/kleuren van dakpannen. Het bewezen procedé wordt vooral toegepast op monumentale panden, wooncomplexen en vrijstaande woningen. Op www.deelstra.com leest u er meer over.Bescherming of esthetiek: aan u de keuze
Wilt u de kleur van uw dak laten aansluiten bij uw schilderwerk, dan kan dat geregeld worden. Deelstra & Deelstra spuit uw dakpannen in elke gewenste kleur die u maar wilt. U kunt dus alle kanten op qua kleurgebruik, terwijl uw dak tegelijkertijd weer vele jaren beschermd is tegen invloeden van buitenaf door hun nieuwe toplaag. Beter beschermd zelfs dan door pannen die uit een fabriek komen. En mocht u keramische dakpannen hebben, dan kan Deelstra & Deelstra ook deze voor u reinigen en/of kleuren.Gun uw gevel een opknapbeurt
In principe zorgt Deelstra & Deelstra voor een complete renovatie van het exterieur. Hierbij hoort ook renovatie van gevels, van knipvoeg tot gewone voeg. Er zijn verschillende methodieken beschikbaar op het gebied van straalwerk en hoogdrukreiniging. Reiniging, restauratie en impregneren zijn de drie onderdelen van het Topwall-procedé waarmee Deelstra & Deelstra uw hele huis kan opknappen. Voorbeeldprojecten vindt u op www.deelstra.com.
:
- het kwalitatief verbeteren (is er een andere manier)
- elke gewenste kleur die u maar wilt (zijn er ook gewenste kleuren die men niet wil)
- terwijl uw dak tegelijkertijd (je doet het er om, of niet?)
- uw dak is beschermd tegen invloeden van buitenaf door HUN nieuwe toplaag. (‘hun’ slaat terug op de dakpannen van de zin er voor. Maar intussen is er een nieuw onderwerp: dak)
Als je het niet leuk vindt, moet je het niet doen. Als je het doet, moet je het goed doen.
Yep, ik doe het er om!
Nu kunnen we twee kanten op. Mij lijkt het het veiligst te kiezen voor de inhoudelijke kant: de kwaliteit van sponsored magazines.
Die kunnen namelijk best interessant zijn, als de tekstschrijver en de redactie zich bij de adverteerders hard maken voor een journalistieke invalshoek. Een stevig artikel over wat er tegenwoordig allemaal kan op het gebied van dakrenovatie kan reuze interessant zijn. Zo wist ik niet dat je dakpannen kunt laten schilderen. Goh! Als je zo’n lezenwaardig stuk dan afsluit met verwijzing naar de bron van de informatie, te weten Deelstra en Deelstra, inclusief een link naar hun website, dan maak ik me sterk dat dat uiteindelijk veel meer handel oplevert dan zo’n hijgend blurpverhaal dat vanaf de allereerste regel klinkt als een loftrompet maar zuigt als een tierelier.
Is het niet onze rol als tekstschrijver om onze klanten daar op te wijzen? Of heb je dat inmiddels opgegeven en doe je in arren moede wat je opgedragen wordt? Geen wonder dat je met tegenzin naar je werk gaat.
Ik heb inderdaad precies gedaan wat je zegt: mijn ‘andere’ invalshoeken voorgesteld, uitgelegd wat ik graag zou willen lezen. Maar de klant wil dat niet. En dan houdt het op. Dit was trouwens nog de meest toonbare van de artikelen die ik hiervoor geschreven heb.
Je hebt gelijk. Als de klant écht niks goeds wil, dan moet het maar slecht. Slikken en tikken. Het nadeel is, dat je je eventjes een ontzettende høer voelt.
Gelukkig zijn dergelijke klanten wel weer een probaat middel tegen stress. Want als je een keertje dreigt te verzuipen in het werk en je ziet het helemaal niet meer zitten, roep je gewoon tegen een van je meest vervelende klanten (weet alles beter en betaalt meestal nog slecht ook) dat hij lekker kan opsodemieteren met zijn duffe k-klussen. Ik garandeer: je kunt er meteen weer máánden tegen!
En de klussen stroooomde de heren binnen door hun manifestaties op de internets…
Anyway. Om het hele verhaal rondom deze ogenschijnlijke k-klus af te maken: wat een ongekende … nee wacht, het gaat hier om de tekst niet de vormgeving… Owja. Wat een schrale kut tekst. (Sorry David, maar je verdient em.)
“Als de klant écht niks goeds wil, dan moet het maar slecht.” Uh?
Als de klant écht niks goeds wil, dan moet zoekt IE maar een ander. Rug recht houden en kwaliteit kunnen, durven, blijven garanderen. Ik bedoel hoe vaak ga je dit doen in een jaar, maand, week? En waar ga je je portfolio mee vullen? (This entry … is filed under Copywriting, Portfolio. ) En hoe trots ga je dan zijn op dat portfolio? En wat voor opdrachten genereert dat portfolio?
Of ben ik nou te jong om het te begrijpen, had ik er bij moeten zijn, zit de wereld zo niet in elkaar en weet ik niet waar ik over praat!? Zal wel weer.
Van die dingen, van die.. *zucht* …
@Stijn: als copywriter heb je maar zelden het laatste woord over een tekst. Wie betaalt, bepaald. Je kunt je niet veroorloven om te gaan steigeren, telkens als iemand het niet eens is met jouw voorstel. Dan sta je tien keer per week op je achterste benen. Je schrijft voor de doelgroep, voor het effect, voor de lol… maar ook voor de ondernemer die jou die tekst laat schrijven. En voor diens vrouw, die (“kan de invalshoek niet wat positiever?”) helaas net een PR-cursus heeft gedaan.
Ga jij je baas zeggen “Wat een klojo is die klant! Die tekst is gewoon goed. Zoek het maar uit, maar ik herschrijf het niet!”?
Zeg je datzelfde als freelancer tegen het bureau dat jou inhuurt, zodat die óf zijn klojoklant de deur moet wijzen óf een andere freelancer moet zoeken? Geloof me, je bent snel uitgewerkt met die mooie portfolio van je. Tenzij je zó goed bent dat je – gelijk een creatief kunstenaar – alleen maar hoeft te maken wat je zelf mooi vindt. Maar zo goed ben jij niet.
Natuurlijk schrijf je dus gewoon een nieuwe versie, meer in de stijl die men verwacht, waar men voor wenst te betalen. Misschien minder effectief, minder creatief, minder origineel (let op het woord ‘misschien’, want heb jij de wijsheid in pacht?). Alleen doe je die tekst dan niet in je portfolio. Of misschien juist wél! Op mijn site zeg ik ergens dat een goede copywriter geen stijl heeft. In je portfolio kun je dus best laten zien dat je óók bralteksten kunt schrijven, als dat zo eens van pas mocht komen. Je moet er dan alleen wél ook een paar voorbeelden van creatieve, goede, originele, wervende en aangrijpende advertenties naast zetten.
ai ai ai.. interessant om te lezen.. heb ik toch net zelf mijn (nieuwe) tekstschrijver gevraagd om te herschrijven.. Omdat ik het allemaal graag wat positiever wil, niet als ‘vrouw van/door PR cursus ingegeven’ overigens
). Maar een keuze omdat ik zelf denk beter mijn doelgroep te kennen, en beter te weten wat bij ons bedrijfsimago past. (uitleg: als goed doel wilde ik liever de insteek: ‘wat hebben we bereikt’, i.p.v. ‘kijk hoe erg het is als we niets doen’).
Ik moet overigens eerlijk zeggen, beetje zurig misschien, dat ik als (potentiele?) opdrachtgever bovenstaande discussies over mijn product vanuit mijn eigen tekstschrijver niet heel erg zou kunnen waarderen (sorry David!!).
Als je werkelijk dergelijk zwaarwegende bezwaren hebt tegen je uiteindelijke/te schrijven product, dan bespreek je die met je opdrachtgever lijkt me. En als je van mening blijft verschillen, dan kan ik Stijn’s opstelling juist meer waarderen. Gewoon niet doen dan, achter je eigen mening blijven staan. Dan kom ik júist graag nog eens bij je terug voor die meer innovatieve campagne met een andere insteek.
@ Ellen: opkomen voor mijn mening doe ik graag (vandaar dit weblog), maar uiteindelijk heeft Krek gelijk: wie betaalt, bepaalt (met een t, ook jij maakt fouten
).
Zodra ik al mijn redenen heb genoemd om een tekst op een bepaalde manier te schrijven, maar de klant wil het toch anders zien, dan doe ik wat de klant wil. Noem me een hoer, maar ik geef zelf de voorkeur aan de term tekstslet.
En dat bovenstaande discussies slecht zijn voor het imago van de klaant of mijzelf ben ik niet helemaal met je eens. We hoeven er niet geheimzinnig over te doen: hier wordt eerlijk verteld hoe het werkt als je (freelance) copywriter bent. Niets te nadele van Deelstra & Deelstra. Sterker nog: ik heb gisteren een huis gekocht en als het nodig is dan zal ik de hulp van Deelstra & Deelstra daar zeker voor inroepen.
Nou, zo’n stukje broodschrijven maakt nog heel wat reacties los. Had ik niet verwacht.
@Ellen: anders dan jij stellen de meeste klanten het niet op prijs als een leverancier zegt: “Zoek het dan maar uit.” Er moet immers wél op korte termijn een tekst op tafel komen. Ik neem aan dat jij ondanks zijn gebrek aan ruggegraat toch blij bent met je eigen copyweekdier, nu bezig aan een positievere versie. En geef toe, als hij je aanpassingen al bij de eerste opdracht had geweigerd, was hij je kwijt geweest. Dus daar begint het al.
Copywriting is een creatief ambacht. Maar wel een ambacht. Zoals een banketbakker. Die kan ook niet alleen taarten met tierelantijntjes verkopen. Sommige mensen willen nu eenmaal gewoon cake. En wie betaalt, bepaalt (inderdaad met een t, maar wees gerust, David, de teksten van mijn klanten schrijf ik zelden na middernacht én lees ik nog eens over).
Alleen kunstenaars en topkoks kunnen helemaal zelf bepalen wat ze ervan bakken. Vreet het volk het niet, tough shit. Dat kán heel smakelijk uitpakken. Maar soms is het ook niet te pruimen. En daarbij: niet iedereen kan zich hun niveau van dienstverlening veroorloven.
De discussie over of een klant het beter weet dan de tekstschrijver of andersom, is uiteindelijk toch een discussie over kwaliteit. Misschien een discussie over de kwaliteit van de briefing, waar het vaak mis gaat. In het voorbeeld van Ellen heeft ofwel de tekstschrijver niet goed opgelet tijdens de briefing, ofwel heeft de klant niet duidelijk aangegeven welke insteek wel/niet gewenst was. Daar precies je vinger achter zien te krijgen, dat is de kunst van een goede tekstschrijver (of van de accountman/vrouw die er tussen zit). Alleen dan kun je iets maken wat de kwaliteit van een afgeraffeld stukje overstijgt. Moeilijk, en het kost wat tijd, maar het is naa mijn ervaring (aan beide kanten van de tafel) het enige wat je kunt doen: goed luisteren en vragen, goed uitleggen, je in het ‘probleem’ verdiepen. Aan beide kanten van de tafel.
@Krek. Nee, ben het niet met je eens. Ik ga een inhoudelijke discussie niet uit de weg, graag zelfs. En dan heb ik uiteindelijk liever iemand die achter zijn eigen principes blijft staan, maar ben daar misschien inderdaad niet representatief mee..
Probleem is misschien ook dat ik me in deze hele discussie niet voor kan stellen dat iemand die zijn werk doet en zich daarbij voelt/neerzet als h**r, een goed resultaat oplevert… Lijkt me dan dus voor beide partijen beter om (voor dát project) een andere tekstschrijver te vinden…
Mits de tijd dat toelaat inderdaad. Maar dat moet nou juist bij dat eerste gesprek al boven tafel komen, niet halverwege!
Maar goed, misschien bekijk ik dit allemaal (nog) iets te idealistisch…
Nou Ellen, dat idealisme heb ik ook wel in me hoor, maar niet voor elke opdracht. Gisteren heb ik bijvoorbeeld nog een klant overtuigd van het feit dat zijn website in het Engels moest in plaats van in het Nederlands, zoals hij zelf graag wilde. Die luisterde wel naar mijn argumenten en ging mee met mijn advies. Maar dat lukt gewoon niet altijd en dat heb ik geaccepteerd.
@Ellen: natuurlijk sta ik achter mijn principes. Sterker, ik verwijs mijn klanten (ook nieuwe) voor bedrijfsjournalistieke klussen al meteen naar mensen die dat beter, met meer plezier en ook nog eens een stuk goedkoper doen. Tenzij het gaat om een sponsored magazine met ballen, dat écht interessante content wenst te leveren. Nieuws voor de doelgroep. Daar ga ik graag even voor zitten. Daarnaast weiger ik elke opdracht waar naar mijn smaak een luchtje aan zit. Rommel verkopen, liegen in commissie, dat doe ik niet. De vraag is waar principes en koppigheid elkaar ontmoeten. Toevallig kreeg ik gisteren het verzoek ‘een wat positievere invalshoek’ te kiezen. De tekst wordt er niet beter van, daar ben ik van overtuigd. Anders was ik wel meteen uitgegaan van de ‘uitdaging’ in plaats van het ‘probleem’. Maar moet ik het dan weigeren aan te passen? Moet ik het vertikken een tekst – in mijn ogen – slechter te maken? Ik heb de klant gemeld dat ik het jammer vind en uitgelegd waarom. De klant zegt: “Doe toch maar alsjeblieft.” Dan houdt het op. En pas ik de tekst aan. Overigens kosteloos, want één aanpassingsronde (let op hoe zorgvuldig ik hier het woord ‘correctieronde’ vermijd) moet kunnen.
Ellen is echtwel even snoeihard de enige met ballen hier. Stikruige harde (doch elegante vrouwelijke (want ik heb wat goed te maken)) idealistische ballen!
En die vergelijking met een banketbakker is zo scheef als wat trouwens. Een banketbakker gaat voor mij echt geen volkorenroombroodje maken. De beste man zal op zijn MKB’s zeggen: “Nee, meneer.. als we daaar aan gaan beginnen.. dan eh..” (En dan heb ik een binnenpretje ja
)
Copywriting is een creatief ambacht. Maar wel een ambacht. Met net ff dat creatieve, in dat ambacht.
Ik heb voor mijn (ontwerp)klussen nog nooit een copywriter hoeven te zoeken. Maar ik weet wel: als ik schrale meuk vindt in zo’n portfolio dan stort direct het hele imago in elkaar – als een Comic Sans in een scriptie.
Er is toch geen opdrachtgever die op zoek is naar iemand die naast kwaliteit ook bagger kan schrijven?! Ga dan onder een andere naam de tekstslet uithangen, om je imago niet te schaden en toch dat geld binnen te halen. (Met ‘je’ bedoel ik overigens niet specifiek David.)
Dus als jouw klant tegen jou zegt: “Ik vind het logo wat je gemaakt hebt schitterend, maar ik zou het graag in een iets andere kleur zien met een iets ander font”, dan zeg jij: “Dan kap ik ermee! Ik heb ook mijn principes!”?
Ik zeg echt niet dat iedere klant mijn teksten helemaal overhoop gooit, maar als het gebeurt en ze luisteren niet naar mijn adviezen, dan moeten ze het zelf maar weten. Ze betalen dan geld voor een product dat beter had kunnen zijn. Wie heeft er dan een binnenpretje?
En tuurlijk heb je gelijk dat ik dat dan misschien niet moet ‘pronken’ met zo’n tekst op mijn blog. Maar zo eerlijk ben ik dan ook nog wel. Ik heb echt niet de illusie dat ik de beste copywriter ter wereld ben die alleen maar topklussen doet.
Ik denk dat we nu bij de opmerking van Jos terecht komen. Het ligt voor een groot deel aan de briefing. Als ik naar een banketbakker stap en zeg: Ik wil graag die aardbeienslagroomtaart, maar dan met yoghurtcrème in plaats van slagroom en geen aardbeien maar kersen. Dan zal die banketbakker wellicht zeggen: “Tja, meneer, dat kan, maar dat is niet erg lekker. Yoghurt met kersen, dat bijt mekaar.” Ik weer: “Dat zal best, maar smaken verschillen en Ãk wil zo’n taart.” In dat geval krijg ik van deze doorgewinterde retailer gewoon een offerte en uiteindelijk ook die taart. Hij heeft zijn plicht gedaan door me op de consequenties van mijn keuze te wijzen. Maar hij wil wel graag geld verdienen en als hij die taart niet bakt zoals ik hem wil, dan koop ik hem ergens anders.
Een anekdote.
Ik liet mijn huis verbouwen. Alles lag er uit en ik vroeg de timmerman de houten balken plafonds met minstens 20 cm te verhogen. Hij weigerde, want ‘de huizen in deze streek hebben altijd een laag plafond, dat hoort zo.’ Uiteindelijk heb ik de projectmanager er bij moeten roepen, die tot de timmerman zei: “Meneer Rossignol, mag ik u voorstellen: De klant.” Hij wees op mij. Toen viel het kwartje pas. En ging het plafond omhoog. Ik was blij dat hij niet aan zijn principes vast hield, want ik ben een stuk langer dan de mensen in de streek.
Nog eentje, meer to the point.
Vroegah, toen ik begon als copywriter, heb ik ook wel eens gestampvoet en met de vuist op tafel geslagen omdat een klant een ander plaatje bij mijn wervingsconcept wilde. Van glimlachende mensen in plaats van die bedrukt kijkende lui die naadloos in mijn overigens briljante concept pasten. Ik greep met mijn handen in mijn haar en jeremieerde tegen Jan Verrijk, mijn toenmalige creatief en zakelijk directeur: “Ja, maar zo klópt het toch niet meer?” Inderdaad. Zo klopte het voor geen meter meer. Maar met bedrukte mensen wilde de klant die hele advertentie niet. Punt. “En iets heel anders bedenken?”, opperde ik nog… Tja, dat kost weer tijd en die is er niet… We moeten de krant in.
Eh voilà . De advertentie werd geplaatst met lachende mensen. Er klopte geen hout meer van. Het concept was totaal naar de knoppen. Maar er solliciteerden wel voldoende mensen. De klant en mijn baas konden lachen. Ik bleef bedrukt.
Het leven is als goede sex, beste Stijn, geven en nemen. Compromissen sluiten betekent niet dat je geen ballen hebt. Je moet je in kunnen leven in de doelgroep én in de klant.
Je ziet dat trouwens ook op het hoogste niveau gebeuren, hoor. Bij sommige uitingen voel je gewoon dat er iets mis is gegaan in de executie, omdat iemand het concept nog eens tegen zijn vrouw heeft aangehouden. Lees ook de interessante discussie in Adformatie deze week (of vorige, ik loop een week achter). Over het stuktesten van ideeën.
Klanten, accountmensen, detaillisten, ze hebben geleerd hoe het moet en hoe het niet moet. En als jij dan als ontwerpertje komt en je zegt te weten hoe het moet, maar jouw idee druist in tegen alles wat de klant op NIMA A of op de winkelvloer heeft geleerd, dan kun je løllen als Brugman, maar zul je uiteindelijk toch door de knieën moeten. En als je herrie schopt en het vertikt, dan kun je het verder schudden bij die klant. Ze zijn niet allemaal zo aardig als Ellen.
Ja, ik ga er hierbij wel van uit dat je als creatieveling er echt (en dan bedoel ik ook eerlijk tegen jezelf zijn) van overtuigd dat je gelijk hebt en het beter weet dan de klant. Dus ik heb het niet over vastgeroeste gewoontes die je je principes bent gaan noemen enzo â??de huizen in deze streek hebben altijd een laag plafond, dat hoort zo.â??. En verhalen rondom ‘ja, maar het was zo leuk zijn als…’ tellen ook niet. (Weet natuurlijk niet of dat het geval was bij je bedrukte-mensen-concept.)
Als echt je concept beter is dan dan de visie van de klant. En je krijgt zo’n persoon niet overtuigd… dan ga je daar toch niet nog een keer mee in zee (lees: sloot) ?
Dat je het laat varen om de deadline te halen. Begrijpelijk. Dat je, meer dan eens, jezelf en je klant belazert – want dat doe je als je WEET dat je hem beter van dienst bent als jij je gelijk en zin krijgt. Begrijpelijk, maar verkeerd.
Geven en nemen eigenlijk ja. Altijd het beste geven, zodat ze alleen het beste kunnen nemen. Waarop ze jou dan weer alles durven te geven. En dat neem je dan aan, op een gegeven moment. Strikt genomen.
Tja, Stijn, natuurlijk heb je gelijk. Het gaat er dus om, zelf te bepalen waar een verschil van inzicht principieel begint te worden. Dat zal echter maar zelden het geval zijn. Meestal gaat het toch om nuances, waarbij in bijna alle gevallen de klant een veilige keuze wenst en geen zin heeft om zijn geld in een risicovolle nieuwe aanpak te steken. Je zult ook zien dat als je een aantal concepten, kopregels of in jouw geval ontwerprichtingen voorstelt, de klant in bijna alle gevallen de braafste optie kiest. Nou kun je natuurlijk besluiten om dan maar geen brave oplossingen voor te stellen omdat je alleen maar [i]groot creatief Å?uvre[/i] in je map wilt. Je zult dan echter maar weinig klanten bereid vinden om voor jouw ideeën te betalen.
Hoe dan ook hebben we het hier over een typische broodschrijftekst, inderdaad een gemiste kans voor de klant, zoals David ook zelf aangeeft. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat hij zijn relatie met de opdrachtgever (ws het magazine of een bureau en niet Deelstra) niet op het spel wenst te zetten voor zo’n insignificant klusje.
Ben overigens inmiddels wel nieuwsgierig naar wat jij zelf maakt. Heb je ergens iets online staan?