Wist je dat er een naam is voor de extra klinker die je uitspreekt in het woord melk (‘melluk’)? Taalpost wel:
Woorden als ‘kerk’, ‘melk’ en ‘wolf’ lijken in de uitspraak vaak ‘stiekem’ een extra lettergreep te hebben: er wordt een toonloze e gehoord na de l of de r (‘kerruk’, ‘melluk’, ‘wolluf’). Die extra klinker wordt door taalkundigen de ‘svarabhaktivocaal’ genoemd, een term uit het Oudindisch die aangeeft dat twee medeklinkers door een klinker worden gescheiden. In het Nederlands is dat in het verre verleden in meer gevallen gebeurd; zo komen we bijvoorbeeld aan de e in ‘vogel’ en ‘zwager’.
Is het fout of onbeschaafd om ‘kerk’ als [kerruk] en ‘melk’ als [melluk] uit te spreken? Nee: er is niets mis mee. De extra klank is juist ontstaan om de uitspraak te vergemakkelijken, dus het zou raar zijn als mensen die gewend zijn die klinker uit te spreken ineens hun best gaan doen om die te vermijden. Alleen in heel formele contexten doen sprekers nog weleens hun best om geen svarabhaktivocalen in te voegen.
Geef een reactie