Het is een kunst als je iets overtuigend kunt communiceren. Daar komt echter wel ethisch besef bij kijken. Want wanneer durf je de doelgroep opzettelijk te misleiden? Waar trek je de grens?
Campagnefoto Jasper de keurmerkenpadvinder © Milieu Centraal
Wat is een echt duurzaamheidskeurmerk en wat niet?
Uit onderzoek in opdracht van voorlichtingsorganisatie Milieu Centraal en SMK (Stichting Milieukeur), uitgevoerd door Motivaction, blijkt dat een derde van de consumenten (33%) betrouwbare en onafhankelijke duurzaamheidskeurmerken niet kan onderscheiden van neplogo’s of valse claims. Bijna de helft (43%) van de consumenten wil een verbod op misleidende logo’s of nepkeurmerken.
Als ergens geen toezicht op is, worden de grenzen opgezocht. Daar kun je vergif op innemen. In dit geval liften talloze merken mee op de duurzaamheidstrend, zelfs al zijn ze helemaal niet duurzaam.
Weiger gewoon, dat kan namelijk
Ik heb ooit eens ‘nee’ gezegd tegen een potentiële klant die wilde dat ik zou schrijven dat hun homeopathische middelen kanker konden genezen. Dat heb ik resoluut geweigerd. Maar er zijn dus merken en marketingafdelingen die dit serieus doen. En zoals je uit het onderzoek hierboven al begreep, zijn er heel wat mensen die het gewoon geloven.
Zelf weet ik heel goed waar mijn ethische grens ligt. Marketing focust nu eenmaal op de positieve punten van een merk, product of dienst. Maar je voelt ook wel aan wanneer je dingen beweert die je eigenlijk niet kunt waarmaken en die je dus niet kunt maken.
Kortom: dat je iets overtuigend kunt brengen, wil niet zeggen dat je het ook altijd moet doen.
Geef een reactie